Gerçek suç araştırmasında doğruluk, bir iddianın kaynağından kopması, kaynak ifadesinin kesinleştirilmesi, çıkarımın olgu gibi sunulması veya belirsiz zamanların sabit bir kronolojiye dönüştürülmesiyle zayıflar. Bir iddiayı değerlendirirken kaynak kökenini, ifade sadakatini, kanıtsal destek düzeyini ve kronolojik kesinliği ayrı ayrı kontrol edin; kanıt tek bir sonuca yetmiyorsa durumu çözülmemiş olarak bırakın.
Araştırma notlarını değerlendirirken amaç daha fazla kesinlik üretmek değil, kaynağın gerçekten desteklediği kesinlik düzeyini korumaktır.
İddia doğruluk kontrolü
Bir iddiayı dört katmanda kontrol edin
Her alan için mevcut araştırma kaydının durumunu seçin. Sonuç, iddianın doğru ya da yanlış olduğunu ilan etmez; hangi doğruluk durumunun korunması gerektiğini gösterir.
Bu kontrol, tek başına doğrulama değildir. Kaynaklar çelişiyor veya ayırt edici kanıt yetersiz kalıyorsa belirsizliği korumak daha doğru sonuçtur.
Bir doğruluk sorunu, bir iddianın otomatik olarak yanlış olduğu anlamına gelmez; yeniden kontrol edilmesi gerektiğini gösterir. Kaynak anlamı, yorum veya kronoloji iddiaya atfedilen kesinliği taşımıyorsa, araştırma kaydı bu uyumsuzluğu görünür tutmalıdır.
Gerçek suç araştırmasında doğruluk uyarı işaretleri, yeniden kontrol edilmesi gereken bilgileri belirtir ancak kendi başlarına bir iddianın yanlış olduğunu kanıtlamaz.
Bir sinyal, zayıf destek, değiştirilmiş ifade, çözülmemiş bir kronoloji çatışması veya mevcut kanıtları aşan bir yorumu yansıtabilir.
Aşağıdaki görsel, bu tanısal sinyallerin örneklerini etiketleyerek doğrulanmış hatalar olarak değerlendirilmeden tanınabilmelerini sağlar.
Uyarı işaretleri ima ettikleri açıdan farklılık gösterir: bazıları bilginin nereden geldiğiyle, bazıları ifadenin hâlâ kaynağıyla eşleşip eşleşmediğiyle, diğerleri ise bir sonucun çelişkili veya aksi kanıtları hesaba katıp katmadığıyla ilgilidir.
Aşağıdaki göstergeler, yeniden kontrol etme nedenini, konuyu doğrulanmış bir hata olarak değerlendirmeden önce gereken kanıtlardan ayırır.
O halde bir uyarı işareti ve doğrulanmış bir hata farklı kanıtsal durumlardır.
Mevcut malzeme birden fazla açıklamaya izin verdiğinde uygun sınıflandırma, doğrulama değil, çözülmemiş belirsizliktir.
Bir doğruluk endişesinin yerleşik bir araştırma hatası olarak değerlendirilmesinden önce kanıta dayalı kontrol gereklidir.
Kaynak yönetimi, vaka bilgilerinin kaynağı ve ifadesinin, onları destekleyen malzemeye kadar izlenebilir kalıp kalmadığını kontrol eder.
Türev haber bağımsız destek olarak ele alındığında veya alıntı, açımlama, atıf ya da niteleyiciler aktarım sırasında değiştiğinde, bilgi orijinal kaynağın desteklediğinden daha kesin veya daha spesifik görünebilir.
Görsel, bilgi orijinal bir kaynaktan tekrarlanan aktarımlar yoluyla geçerken kaynak ve ifadenin nasıl değişebileceğini gösterir, ancak orijinal kaynağın otomatik olarak doğru olduğunu ima etmez.
İki ayrı kontrol alanı
Kaynak kökeni
Bir iddianın nereden geldiğini ve görünüşte ayrı raporların gerçekten bağımsız olup olmadığını test eder. Aynı kökten türeyen yayınlar bağımsız desteği artırmaz; köken bilinmiyorsa bağımsızlık doğrulanmış sayılmaz ve durum çözülmemiş kalır.
Raporları, ilk kaynağı türev haberden veya döngüsel atıftan ayıracak kadar geriye izleyin.
İfade ve atıf sadakati
Aktarılan anlamın hâlâ kaynakla eşleşip eşleşmediğini test eder. Atlanan bağlam, eklenen çıkarım, yanlış atıf veya düşürülen niteleyici; kimin ne söylediğini ve ne kadar kesin söylediğini değiştirebilir.
Kaynak anlamını, konuşmacıyı ve belirsizlik düzeyini aktarım boyunca koruyun.
Aşağıdaki gruplandırılmış hatalar, kaynak sorunlarını ifade ve atıf sorunlarından ayırırken her düzeltici yönü belirli bozulmayla sınırlı tutar.
Örneğin, orijinal bir kaydın bir olayın 'gece yarısından önce meydana gelmiş olabileceğini' belirttiğini, daha sonraki bir raporun bunu 'olay gece yarısından önce meydana geldi' olarak açımladığını ve sonraki makalelerin daha sonraki ifadeyi tekrarladığını varsayalım.
Tekrarlanan aktarımlar yeni bir bağımsız destek yaratmamıştır; vaka bilgilerinin daha kesin görünmesini sağlayan düşürülmüş bir niteleyiciyi ileri taşımışlardır.
Düzeltici ilke, bilgi bir kaynaktan diğerine geçerken kaynağı, ifadeyi, atfı ve belirsizliği korumaktır.
Birkaç yayın, hepsi tek bir kaynak kökenine dayandığında bağımsız doğrulama sağlamaz.
Kaynak bağımsızlığı, ayrı hesapların desteklerini bağımsız olarak alıp almadığına bağlıdır, aynı iddianın kaç kez yayınlandığına değil.
Bu nedenle tekrarlanan aktarımlar, altta yatan kanıtsal temeli değiştirmeden çoklu destek görüntüsü yaratabilir.
Tanıma ipuçları arasında aynı veya neredeyse aynı ifade, döngüsel atıf ve nihayetinde aynı ilk hesaba dayanan birkaç rapor yer alır.
Bu ipuçları iddianın yanlış olduğunu göstermez; yayın sayısının bağımsız destek miktarını olduğundan fazla gösterebileceğini belirtir.
Görsel, birkaç raporun yayın düzeyinde ayrı görünürken nasıl tek bir temel kaynağı paylaşabileceğini gösterir.
Bu nedenle kaynak bağımsızlığı, yayın miktarından ziyade kanıtsal kökene göre değerlendirilir.
Tekrarlanan raporlar bir kökeni paylaştığında veya tek kaynaklı bir iddia bağımsız olarak desteklenmediğinde, uygun sonuç, tekrarın kendisinin iddiayı doğrulaması veya çürütmesi değil, doğrulamanın çözülmemiş kalmasıdır.
Alıntı ve açımlama aslına uygunluğu, orijinal ifadenin bağlamını, atfını, niteleyicilerini ve belirsizliğini korumaya bağlıdır.
Seçici ifade bir nitelemeyi atladığında bir alıntı kanıtsal anlamı değiştirebilir; bir açımlama ise çıkarım veya daha fazla kesinlik ekleyerek kaynağın ortaya koyduğunu abartabilir.
İlgili bağlam eksik olduğunda, eksik anlam yorum yoluyla sağlanmak yerine belirsiz kalmalıdır.
Eksik bir niteleyici, koşullu bir ifadeyi görünüşte kesin bir ifadeye dönüştürebilir ve seçici alıntı, çevreleyen bağlam olmadığında ifadenin daha güçlü görünmesine neden olabilir.
Yanlış atıf, bir ifadeyi kimin desteklediği görüntüsünü değiştirebilirken, aşırı genişletilmiş bir açımlama, yazarın çıkarımını kaynakta yer alıyormuş gibi sunabilir.
Kaynak ifade
“Tanık saat 22:00'den önce ayrılmış olabilir.”
“Olabilir” niteleyicisi zamanlamayı belirsiz bırakır.
Aşırı genişletilmiş açımlama
“Tanık saat 22:00'den önce ayrıldı.”
Niteleyici düşürülür; olasılık, kaynağın desteklemediği kesin bir iddiaya dönüşür.
Sadık açımlama
“Kaynak, tanığın saat 22:00'den önce ayrılmış olabileceğini belirtiyor.”
Kaynak anlamı, atıf ve belirsizlik düzeyi korunur.
Bu ifadeler yalnızca yöntemi göstermek için oluşturulmuştur; gerçek bir vakadan alınmamıştır.
Kanıt yorumlaması, bir sonucun gücü onu destekleyen kanıt durumunu aştığında yanlış kesinlik yaratır.
Belgelenmiş materyal sınırlı bir gözlemi destekleyebilir, bir çıkarıma izin verebilir veya rakip açıklamaları çözülmemiş bırakabilir; yorum ise bu durumlardan birini yanlışlıkla kesin olarak sunabilir.
Görsel, kanıtların gösterdiğini, yorum sırasında eklenen çıkarım ve sonuçtan, ayrıca sınırlamalar ve mümkün olan alternatif bir yoldan ayırır.
Sonuç gücü, kanıtsal destekle orantılı kalmalıdır: doğrudan destek, kanıtların gerçekte neyi ortaya koyduğunu gösterebilirken, bir çıkarım, çıkarımsal statüsünün ve ilgili sınırlamasının açık kalmasını gerektirir.
Aşağıdaki kriterler, doğrudan kanıtı, eklenen çıkarımı, alternatif açıklamaları, sınırlamaları ve sonuçta ifade edilen kesinliği inceleyerek yorumun bu desteğin ötesine geçip geçmediğini test eder.
Bir teoriye erken bağlanmak, aksi kanıt veya alternatif bir açıklama yeterince değerlendirilmeden önce yorumu daraltabilir.
Seçici kanıt kullanımı, destekleyici materyali öne çıkararak ve ilgili sınırlamalar ele alınmamış halde kalırken bu bağlılığı pekiştirebilir; bir yöntem, ölçüm veya uzman bulgusuna bağlı koşullar veya sınırlamalar atlandığında teknik iddialar abartılabilir.
Uygun kesinlik, kanıtların desteklediği en güçlü sonuçtur; kanıttan kurulabilecek en güçlü anlatı değildir.
İki farklı akıl yürütme hatası
Doğrulama yanlılığı
Tercih edilen teoriyi destekleyen bilgileri kayırmak veya destekleyici kanıta aksi kanıttan daha fazla ağırlık vermektir.
Çıpalama
Sonraki kanıtlar değerlendirilirken ilk varsayıma veya belirgin bir ayrıntıya gereğinden fazla bağlı kalmaktır.
Sorun bir hipotezle başlamak değildir. Doğruluk riski, başlangıç noktasının kanıt seçimini, incelemeyi veya yeni bilgi karşısında revizyonu etkilemesiyle oluşur.
İlk varsayım, dikkati tercih edilen teoriye uyan materyale yönlendirerek kanıt seçimini daraltabilir; bu sırada aksi kanıt daha az incelenir, mantığa bürünerek geçiştirilir veya eşdeğer gerekçe olmadan istisnai olarak ele alınır.
Bu seçici muamele, aksi kanıt veya alternatif bir açıklama kayıtlarla uyumlu kalsa bile güveni pekiştirebilir.
Aksi kanıtları ve alternatif açıklamaları kasıtlı olarak test etmek bu etkiyi azaltabilir ancak yanlılığın ortadan kaldırıldığını garanti etmez.
Örneğin, bir araştırmacının başlangıçta bir olay dizisini daha olası gördüğünü ve ardından her destekleyici ayrıntıyı doğrulama olarak ele alırken, çelişen zamanlama kanıtını aynı incelemeyi uygulamadan reddettiğini varsayalım.
Aynı kanıtlar, aksi kanıt eşdeğer koşullarda incelendiğinde alternatif bir açıklamayı destekleyebilir.
İlgili doğruluk testi, tercih edilen teorinin, aksi kanıtlar ve rakip açıklamalar karşılaştırılabilir bir inceleme aldıktan sonra desteklenebilir kalıp kalmadığıdır; ilk görüşün oluşturulup oluşturulmadığı değil.
Adli kanıt otomatik olarak kesin değildir çünkü bir bulgunun desteklediği şey, yönteme, kapasitesine, üretildiği koşullara ve ona uygulanan yoruma bağlıdır.
Teknik bir sonuç, daha geniş sonucu sınırlayan bir sınırlama veya belirsizlik taşırken bir önermeyi destekleyebilir, daraltabilir veya sorgulayabilir.
Bu nedenle güven, belirli adli kanıtın bu koşullar altında neyi ortaya koyabileceğini yansıtmalıdır, ona eklenen daha güçlü bir vaka çıkarımını değil.
Bir laboratuvar sonucu, bir uzman yorumu ve daha geniş bir vaka çıkarımı ayrı kanıtsal katmanlardır.
Laboratuvar sonucu analitik bulguyu kaydeder, uzman yorumu bu bulgunun yöntemin kapasiteleri ve sınırlamaları dahilinde ne anlama gelebileceğini açıklar ve vaka çıkarımı bunu yöntemin kendi başına çözemeyebileceği daha geniş olgusal sorulara bağlar.
Adli yöntemler kapasite, belirsizlik, varsayımlar ve olası hata kaynakları açısından farklılık gösterdiğinden, aşağıdaki kriterler yorumun teknik kanıtlarla orantılı kalıp kalmadığını test eder.
Örneğin, genel bir adli yöntem, belirtilen koşullar altında belirli bir önermeyle tutarlı olan ancak diğer önermeleri çözülmemiş bırakan bir bulgu üretebilir.
Desteklenebilir bir yorum bu ilişkiyi ve sınırlamasını tanımlar; bulgunun tek başına tüm vaka düzeyindeki sonucu ortaya koyduğu yönündeki daha güçlü bir iddia, yöntemin gösterdiğinin ötesine geçer.
Bu nedenle uygun güven, fiilen mevcut olan yönteme, bulguya, sınırlamaya ve uzman yorumuna bağlıdır.
Kronoloji hataları, gerçek suç zaman çizelgesindeki olayların birbiriyle ilişkili görünme biçimini değiştirebilir çünkü olay sırası hem zaman iddiasına hem de kaynak temeline bağlıdır.
Yalnızca yaklaşık bir zaman olarak desteklenen bir zaman damgası, kesin olarak belgelenmiş bir zaman iddiasıyla aynı güveni taşımamalıdır.
Belirsizlik kaybolduğunda, olaylar mevcut kanıtların desteklediğinden daha yakın, daha uzak veya farklı sıralanmış görünebilir; bu da herhangi birini kesinleştirmeden görünürdeki fırsatı veya nedensel yorumu değiştirebilir.
Zaman bilgisini kronolojiye yerleştirirken
Daha sonraki aktarımlar belirsiz tarihleri veya zamanları sessizce tek bir kronolojide standartlaştırdığında sıra çatışmaları daha önemli hale gelir.
Aşağıdaki hata sınıfları, bir zaman iddiasındaki belirsizliğin, altta yatan kaynak temelini bitmiş zaman çizelgesinin önerdiğinden daha zayıf veya daha çatışmalı bırakırken görünür olay sırasını nasıl değiştirebileceğini gösterir.
Örneğin, bir kaynağın bir olayı yalnızca yaklaşık olarak başka bir olaydan önceye yerleştirdiğini, daha sonraki bir aktarımın ise ona sonrasında kesin bir konum atadığını varsayalım.
Bu tek kayma, kaynak temeli bu kesinliği hiçbir zaman oluşturmamış olsa bile, çevredeki olaylar arasındaki görünürdeki fırsatı, sırayı veya ilişkiyi değiştirebilir.
Bu nedenle kronoloji doğruluğu, özel zaman çizelgesi çalışması olay sırasının gerçekten desteklenip desteklenmediğini belirleyene kadar belirsizliğin ve sıra çatışmasının görünür kalmasını gerektirir.
Doğrulanmamış veya yaklaşık bir tarih ya da saat, kaynağı tarafından desteklenen kesinliğin ötesinde sabit bir çapa olarak ele alınmamalıdır.
Bir zaman damgası, kronolojiye yalnızca kanıtsal temelinin belirtilen kesinliği ve güveni desteklediği ölçüde rehberlik edebilir.
Zayıf desteklenen bir zamansal referansı kesin olarak ele almak, sonraki olayların görünür sırasına ve ilişkisine hata yayabilir.
Belirsizlik, temel olayı kullanılamaz hale getirmez; bu olayın aşağı akış kronolojisini ne kadar kesin bir şekilde çapalayabileceğini sınırlar.
Zaman-durum etiketleri, bir zaman iddiasının kesinliğini kaynak desteğiyle uyumlu tutmaya yardımcı olur.
Aşağıdaki kategoriler, daha güçlü desteği giderek daha belirsiz durumlardan ayırır ve her durumun bir zaman damgasını çapa olarak kullanma üzerindeki etkisini gösterir.
Örneğin, bir kaynağın bir olayı yaklaşık olarak akşam geç saatlere yerleştirdiğini, ancak daha sonraki bir zaman çizelgesinin ona kesin bir zaman damgası atadığını ve bu noktayı sonraki birkaç olayı konumlandırmak için kullandığını varsayalım.
Bu aşağı akış ilişkileri daha sonra orijinal kaynak desteğinin izin verdiğinden daha kesin görünebilir.
İlk zamanı sabit yerine yaklaşık olarak işaretlemek, kronolojiyi kullanılabilir tutarken yanlış kesinliğin daha sonraki sonuçlar aracılığıyla yayılmasını önler.
Çelişkili anlatılar olayların meydana geldiği konusunda hemfikir ancak sıraları, zamanlamaları veya bağımlılıkları konusunda anlaşmazlık yaşadığında, bir sıra çatışması görünür kalmalıdır.
Bir olay sırasını kesinleşmiş olarak ele almak, kaynak desteği anlaşmazlığı çözmese bile sonraki olayların nasıl yorumlandığını değiştirebilir.
Çözülmemiş bir alternatifi sessizce atarak üretilmişse, daha temiz bir kronoloji daha güçlü kanıt değildir.
Uzlaştırma, yalnızca daha güçlü kanıtlar rakip sıra iddiaları arasında belirli bir ilişkiyi desteklediğinde haklı çıkar.
İki kaynak aynı olay kümesini desteklerken aralarında farklı ilişkileri destekleyebilir.
Bir kaynak Olay A'yı Olay B'den önceye yerleştirirken, bir diğeri Olay B'yi ilk sıraya koyabilir veya anlatılar bir olayın diğerinin zaten gerçekleşmiş olmasına bağlı olup olmadığı konusunda anlaşmazlık yaşayabilir.
Bu nedenle ilgili konu yalnızca her olayın kaynak desteğine sahip olup olmadığı değil, aynı zamanda anlaşmazlığın tam olarak nerede olduğu ve mevcut kanıtların bu sırayı, zamanlamayı veya bağımlılığı çözülmemiş bırakıp bırakmadığıdır.
Varsayımsal bir çatışmada, bir anlatı A → B → C'yi desteklerken bir diğeri A → C → B'yi destekleyebilir ve her ikisi de üç olayın da meydana geldiğini destekler.
Karşılaştırma, daha güçlü kanıtlar uzlaştırmaya izin vermeden önce tercih edilen bir versiyonu seçmeksizin, her rakip sırayı, destekleyici kaynak temelini, çatışma noktasını ve mevcut durumunu ayırır.
| Rakip sıra | Destekleyen kaynak | Anlaşmazlık noktası | Mevcut durum |
|---|---|---|---|
| A → B → C | Varsayımsal kaynak 1 | B, C'den önce gerçekleşir | Çözülmemiş alternatif |
| A → C → B | Varsayımsal kaynak 2 | C, B'den önce gerçekleşir | Çözülmemiş alternatif |
Doğruluk denetimi, önemli iddiaların destekleyici kanıtlara kadar izlenip izlenemediğini, olgusal ayrıntıların doğru kalıp kalmadığını, çelişkili kanıtların görünür olup olmadığını ve yorumun kayıtların desteklediğinden daha güçlü ifade edilip edilmediğini kontrol eder.
Denetim, önceden kaydedilmiş bilgilerin güvenilir olduğunu varsaymak yerine kaynak ilişkilerini, alıntıları, isimleri, tarihleri ve kronolojiyi yeniden kontrol etmelidir.
Amaç, doğruluk zayıflıklarını ve çözülmemiş bulguları belirlemektir; araştırmayı hatasız ilan etmek değildir.
Denetimi, vaka anlatımını önemli ölçüde etkileyen iddialara, başta kimlik, zamanlama, olay sırası, atıf veya yorumu etkileyen iddialar olmak üzere uygulayın.
Kontrol listesindeki her madde, araştırma kaydında ayrı bir hata noktasını hedef alır ve her kontrolü tamamlamak, hiçbir hata kalmadığını garanti etmeden önlenebilir hataları azaltır.
Her denetim bulgusunu, kontrol edilen kriter, incelenen kanıt ve desteklenen, düzeltilen veya çözülmemiş gibi bir durumla kaydedin; incelemenin uzlaştırmayı haklı çıkarmadığı durumlarda belirsizliği koruyun.
Bu bulgular daha sonraki düzeltmelere rehberlik edebilir, ancak denetimi tam bir araştırma iş akışına dönüştürmez.
Dosya düzenleme ve kayıt yönetimi kararları, temel araştırmanın doğru olup olmadığını belirlemekten ayrı bir uygulama görevi olarak kalır.
Önemli bir olgusal iddia, kullanılan ifadeyi gerçekten destekleyen tanımlanabilir destekleyici materyale kadar izlenebilir olmalıdır.
İddia izlenebilirliği, iddiadan destekleyici bir kaynağa ve ardından ilgili kaynak pasajına veya kaydına kadar net bir yol gerektirir.
Belirtilen ayrıntıyla eşleştirilemeyen bir alıntı, desteği çözülmemiş bırakır; ifadenin yalnızca bir kısmını destekleyen bir kaynak ise tüm iddia için destek yerine kısmi destek sağlar.
İddiaya atfedilen güven, bu destek gücünü yansıtmalıdır.
İzlenebilirlik, bağımsız doğrulama değildir; yalnızca kaynağın belirlenmesini sağlar.
İzlenebilir bir iddianın tanımlanabilir bir kaynak izi vardır; oysa doğrulanmış bir iddia, bu izin ötesinde gerçekten bağımsız destek gerektirir; aynı kökeni paylaşan birkaç türev rapor, yalnızca her birine atıf yapılabildiği için bağımsız hale gelmez.
Aşağıdaki kontrol listesi, izlenebilirliği onay olarak ele almak yerine, her iddia ile atıfta bulunulan materyali arasındaki kaynak ve kanıtsal uyumu test eder.
Kaydedilmiş alıntılar, isimler, tarihler, saatler ve olay sırası, yerleşik olgusal ayrıntılar olarak ele alınmadan önce orijinal kaynak veya mevcut en güçlü kaynakla karşılaştırılarak yeniden kontrol edilmelidir.
Her kaydedilmiş değer, kaynak değerle karşılaştırılmalıdır; böylece herhangi bir tutarsızlık daha sonraki özetlerde taşınmak yerine tespit edilir.
Küçük transkripsiyon veya kronoloji hataları, kaynak eşleştirmesini, kimliği ve olaylar arasındaki görünür ilişkiyi etkileyebilir.
Kaynağın kendisi yaklaşık veya çelişkili olduğunda, bu sınırlamayı desteklenmeyen kesinliğe dönüştürmek yerine koruyun.
Her tutarsızlığı, kaynak karşılaştırmasının gerçekte neyi çözdüğüne göre ele alın: net bir uyuşmazlığı düzeltin, eşleştiğinde kaydedilmiş değeri koruyun veya kanıtlar tek bir değer oluşturmadığında bir belirsizlik notu ekleyin.
Örneğin, bir ismi yanlış yazan veya bir tarihi bir gün kaydıran varsayımsal bir kayıt, yanlış kaynak girişiyle eşleştirilebilir veya kronolojide yanlış yerleştirilebilir; bu nedenle düzeltme varsayımdan değil kaynaktan gelmelidir.
Aşağıdaki kontrol listesi, her olgusal ayrıntı kontrolünü kaynak değerine, tutarsızlık durumuna ve gerekli eyleme bağlı tutar.
Bir çatışma, mevcut kanıtlar çelişkili iddialardan birini yerleşik olgu olarak seçmek için yeterli temel sağlamadığında çözülmemiş kalmalıdır.
Her rakip versiyon, onu destekleyen kanıtlara, anlaşmazlık noktasına ve versiyonları anlamlı bir şekilde ayırabilecek ayırt edici kritere bağlı kalmalıdır.
Tekrar, anlatı basitliği veya bir anlatıya duyulan tercih, ilgili kanıtlar sonuçsuz kaldığında belirsizlik durumunu değiştirmez.
Mevcut durum değiştirilmeden önce daha güçlü kanıt gereklidir.
Çelişkili tarihler, tanık ifadeleri, alıntılar, kaynak tanımları veya yorumlar mevcut kayıtla ayırt edilemediğinde, her ilgili versiyonu koruyun ve anlaşmazlığı yeniden kontrol etmek için hangi daha güçlü kanıtın gerekli olacağını kaydedin.
Bir sonraki karar, belirli bir kaynağın, belgenin, karşılaştırmanın veya başka bir ayırt edici kriterin mevcut durumu değiştirip değiştiremeyeceğini belirlemektir.
Bu tür kanıtlar mevcut değilse, uygun bulgu, zorlanmış bir çözüm yerine açıkça işaretlenmiş çözülmemiş bir çatışma olarak kalır.
